Otterhound – opis rasy. Charakter, wygląd i wymagania psa na wydry

Otterhound, nazywany po polsku psem na wydry, jest dużym brytyjskim psem gończym o szorstkiej, wodoodpornej sierści i wyjątkowo czułym węchu. Dawniej pracował w sforach podczas polowań prowadzonych zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Dziś należy do najrzadszych ras psów na świecie, a spotkanie go na zwykłym spacerze graniczy z cudem.

Potargana sierść, długa broda i opadające uszy nadają mu sympatyczny wygląd. Nie należy jednak oceniać go wyłącznie po przyjaznej aparycji. Otterhound jest silny, niezależny, wytrzymały i potrafi całkowicie skoncentrować się na interesującym zapachu. Czy pies stworzony do wielogodzinnej pracy w rzekach może odnaleźć się jako domowy towarzysz?

W tym artykule dowiesz się:

• skąd pochodzi otterhound i do czego był wykorzystywany;
• jak wygląda pies na wydry;
• jaki charakter ma otterhound;
• czy nadaje się do rodziny z dziećmi;
• ile ruchu potrzebuje;
• jak wygląda jego szkolenie, pielęgnacja i żywienie;
• na co zwrócić uwagę przy wyborze hodowli.

Otterhound – historia i pochodzenie rasy

Otterhound jest starą brytyjską rasą psa gończego. Jego dokładne pochodzenie nie zostało w pełni wyjaśnione, ale psy polujące na wydry opisywano w Anglii już wiele stuleci temu. Wśród możliwych przodków wymienia się dawne angielskie i francuskie psy gończe. W wyglądzie rasy można dostrzec cechy charakterystyczne dla dużych gończych pracujących tropem.

Wydry przez długi czas uważano za konkurencję dla rybaków, ponieważ żywiły się rybami występującymi w rzekach i jeziorach. Polowanie na nie wymagało psa o wyjątkowych zdolnościach. Musiał podążać za zapachem na brzegu, pracować w zimnej wodzie, przedzierać się przez gęstą roślinność i zachowywać wytrzymałość przez wiele godzin.

Właśnie do takich zadań przystosowano otterhounda. Duże łapy z wyraźną błoną między palcami ułatwiały pływanie, a gęsta i lekko tłusta szata chroniła ciało przed wodą oraz chłodem. Czuły nos pozwalał odnajdywać ślad, a donośny głos umożliwiał myśliwym śledzenie pracy sfory z dużej odległości.

Polowania na wydry zostały w Wielkiej Brytanii zakazane w drugiej połowie XX wieku. Część sfor rozwiązano, a rasa straciła swoje pierwotne zajęcie. Niewielka grupa hodowców i miłośników podjęła jednak działania, które pozwoliły zachować otterhounda do dziś.

FCI uznaje rasę pod numerem 294. Otterhound należy do grupy 6, obejmującej psy gończe i rasy pokrewne, oraz do sekcji dużych psów gończych. Krajem pochodzenia jest Wielka Brytania.

Jak wygląda otterhound?

Otterhound jest dużym, mocnym i wytrzymałym psem o charakterystycznej, nieco kudłatej sylwetce. Pomimo masywnej budowy powinien poruszać się swobodnie i wydajnie. Jego ciało zostało stworzone do wielogodzinnego wysiłku w wodzie i na lądzie, dlatego nie może być ociężałe ani przesadnie delikatne.

Orientacyjna wysokość w kłębie wynosi około:

• 69 cm u samców;
• 61 cm u suk.

Wzorzec nie podaje jednej obowiązującej masy ciała. Dorosłe psy są jednak ciężkie i silne, a ich waga często mieści się w granicach około 36–54 kg. Konkretna wartość zależy od płci, wzrostu, umięśnienia i ogólnej budowy.

Głowa otterhounda jest duża, głęboka i wyrazista, ale nie powinna być przesadnie ciężka. Szeroki nos ma dobrze rozwinięte nozdrza, co odpowiada znakomitym zdolnościom węchowym rasy. Całą głowę, poza nosem, pokrywa szorstki włos tworzący brodę i niewielkie wąsy.

Jedną z najważniejszych cech są długie, wiszące uszy. Osadzone na wysokości oczu, po wyciągnięciu do przodu mogą sięgać nosa. Ich przednia krawędź zawija się do środka, tworząc charakterystyczny fałd. Uszy są obficie porośnięte włosem.

Klatka piersiowa jest głęboka, grzbiet szeroki i mocny, a kończyny dobrze umięśnione. Duże, okrągłe łapy mają grube opuszki i zdolność lekkiego rozszerzania się. Między palcami widoczna jest błona, która pomaga psu sprawnie poruszać się w wodzie.

Sierść i umaszczenie psa na wydry

Szata jest jednym z najważniejszych elementów wyglądu otterhounda. Włos okrywowy osiąga około 4–8 cm długości. Jest gęsty, szorstki, twardy i wodoodporny, ale nie powinien przypominać drutu. Pod nim znajduje się wyraźny podszerstek, który dodatkowo zabezpiecza psa przed chłodem.

Sierść może mieć lekko tłustą strukturę. Jest to naturalna cecha użytkowa, a nie oznaka braku pielęgnacji. Pies może również wydzielać charakterystyczny zapach, zwłaszcza po pływaniu lub spacerze w deszczu.

W rasie występuje wiele umaszczeń typowych dla psów gończych. Spotyka się między innymi osobniki:

• czarne podpalane;
• niebieskie podpalane;
• pszeniczne;
• rude;
• piaskowe;
• szare i przesiane;
• białe z dopuszczonymi znaczeniami.

Szata wystawowa powinna zachować naturalny wygląd. Nadmierne modelowanie, strzyżenie i wygładzanie sierści nie odpowiadają rustykalnemu charakterowi rasy.

Otterhound – charakter i usposobienie

Wzorcowy otterhound powinien być przyjazny, zrównoważony i pozbawiony nieuzasadnionej agresji. Wobec rodziny jest zazwyczaj pogodny, czuły i towarzyski. Często zachowuje się jak duży, nieco niezdarny wesołek, który długo pozostaje młodzieńczy i skory do zabawy.

Jego sympatyczne usposobienie nie oznacza jednak łatwego prowadzenia. To pies gończy, który przez pokolenia pracował w pewnym oddaleniu od człowieka i samodzielnie rozwiązywał problemy. Potrafi uczyć się szybko, ale nie zawsze widzi sens w wykonywaniu tego samego polecenia kilka razy.

Otterhound ma wyjątkowo silny instynkt węchowy. Gdy odnajdzie interesujący trop, otoczenie może przestać mieć dla niego znaczenie. Przywołanie, smakołyki i głos właściciela często przegrywają wtedy z zapachem zwierzęcia.

Rasa słynie również z donośnego głosu. Otterhound nie tylko szczeka, ale może też wyć, zawodząco nawoływać i wydawać różne pomruki. Jego głos dobrze sprawdzał się podczas pracy w sforze, lecz w bloku z cienkimi ścianami może stać się źródłem konfliktów z sąsiadami.

Otterhound a dzieci i inne zwierzęta

Dobrze zsocjalizowany pies na wydry może być serdecznym towarzyszem rodziny. Zwykle jest przyjazny wobec dzieci, ale jego rozmiar i żywiołowość wymagają ostrożności. Podekscytowany pies może przypadkowo przewrócić malucha lub uderzyć go ogonem.

Kontakty z małymi dziećmi powinny odbywać się pod nadzorem osoby dorosłej. Dziecko należy nauczyć, że pies potrzebuje spokoju podczas jedzenia, snu i odpoczynku.

Otterhound został stworzony do pracy w sforze, dlatego często dobrze komunikuje się z innymi psami. Wczesna socjalizacja pozostaje jednak konieczna, zwłaszcza że dorosły przedstawiciel rasy jest duży i bardzo silny.

Relacja z kotem lub mniejszym zwierzęciem zależy od konkretnego psa i sposobu wychowania. Silny instynkt pogoni sprawia, że nie należy automatycznie zakładać pełnego bezpieczeństwa. Spokojne życie z kotem jest bardziej prawdopodobne, gdy zwierzęta poznają się wcześnie, ale również wtedy wymagają rozsądnego nadzoru.

Czy otterhound jest łatwy do wyszkolenia?

Otterhound jest inteligentny, lecz samodzielny. Nie należy do ras nastawionych na bezwarunkowe wykonywanie poleceń. Jego szkolenie wymaga cierpliwości, poczucia humoru i dobrze dobranych nagród.

Najlepiej sprawdzają się krótkie, urozmaicone sesje oparte na pozytywnym wzmocnieniu. Jedzenie, zabawa, możliwość węszenia lub wejścia do wody mogą być dla niego bardziej motywujące niż sama pochwała słowna.

Od szczenięcia trzeba pracować nad:

• przywołaniem;
• chodzeniem na luźnej smyczy;
• spokojnym witaniem ludzi;
• oddawaniem znalezionych przedmiotów;
• odpoczynkiem w domu;
• pozostawaniem samemu;
• rezygnacją z pogoni.

Nawet dobrze wyszkolony pies może zignorować przywołanie po podjęciu tropu. Dlatego na otwartych, niezabezpieczonych terenach najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest długa linka. Ogród powinien być solidnie ogrodzony, ponieważ ciekawy zapach może sprowokować psa do podkopu lub próby ucieczki.

Ile ruchu potrzebuje Otterhound?

Otterhound został zbudowany do długiej pracy, dlatego potrzebuje znacznie więcej niż kilku krótkich spacerów dziennie. Dorosły, zdrowy pies powinien regularnie korzystać z długich wypraw, swobodnego węszenia i ćwiczeń angażujących ciało oraz umysł.

Szczególnie atrakcyjne mogą być dla niego:

• długie spacery po lesie i polach;
• tropienie użytkowe;
• mantrailing;
• nosework;
• pływanie w bezpiecznych miejscach;
• dog trekking;
• poszukiwanie przedmiotów;
• spokojne wycieczki w zróżnicowanym terenie.

Pływanie jest naturalną aktywnością dla tej rasy, ale nie każdy pies od razu czuje się w wodzie pewnie. Należy zapewnić mu bezpieczne zejście, kontrolować jakość wody i uważać na silny nurt.

Aktywność młodego otterhounda trzeba zwiększać stopniowo. Intensywne bieganie przy rowerze, wielokrotne skakanie i długie treningi na twardym podłożu nie są odpowiednie dla rosnącego, ciężkiego psa.

Otterhound w mieszkaniu – czy to dobry pomysł?

Teoretycznie pies tej rasy może przebywać w domu i powinien mieć bliski kontakt z rodziną. W praktyce niewielkie mieszkanie w centrum miasta rzadko stanowi dla niego idealne środowisko.

Otterhound jest duży, głośny i potrafi nanosić do wnętrza znaczną ilość wody, piasku oraz błota. Mokra broda zostawia ślady na podłodze, ścianach i meblach, a obfita szata wymaga pogodzenia się z sierścią w domu.

Najlepsze warunki zapewni mu przestronny dom z dostępem do solidnie ogrodzonego ogrodu, położony w miejscu umożliwiającym długie spacery. Ogród nie zastąpi jednak aktywności z właścicielem.

Nie jest to również pies, który powinien całe życie spędzać samotnie w kojcu. Potrzebuje kontaktu społecznego, wspólnych zajęć oraz możliwości odpoczynku w pobliżu domowników.

Pielęgnacja otterhounda

Naturalnie wyglądająca sierść nie oznacza, że otterhound nie wymaga pielęgnacji. Gęstą okrywę trzeba regularnie szczotkować i rozczesywać, zwracając szczególną uwagę na miejsca podatne na kołtunienie: za uszami, pod pachami, na brzuchu, łapach i przy ogonie.

Broda zbiera wodę oraz resztki jedzenia, dlatego warto ją płukać i osuszać. Po kąpieli w jeziorze albo rzece psa należy dokładnie spłukać czystą wodą i pozwolić mu wyschnąć w ciepłym miejscu.

Długie, ciężkie uszy ograniczają przepływ powietrza. Regularna kontrola jest niezbędna, ponieważ wilgoć może sprzyjać podrażnieniom i infekcjom. Nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie, wydzielina lub potrząsanie głową wymagają konsultacji weterynaryjnej.

Do podstawowej pielęgnacji należą również:

• skracanie pazurów;
• kontrola opuszek i przestrzeni między palcami;
• szczotkowanie zębów;
• usuwanie gałązek i nasion z sierści;
• sprawdzanie skóry po spacerach.

Otterhound linieje i nie jest rasą hipoalergiczną. Przyszły właściciel powinien też zaakceptować naturalny, lekko „psi” zapach jego wodoodpornej szaty.

Zdrowie i długość życia otterhounda

Otterhound jest rasą nieliczną, dlatego odpowiedzialna hodowla wymaga szczególnego dbania o różnorodność genetyczną. Mała populacja nie oznacza, że każdy pies będzie chorował, ale zwiększa znaczenie badań oraz dokładnej analizy rodowodu.

W hodowli zaleca się kontrolowanie stawów biodrowych i łokciowych. Ważny jest również test DNA w kierunku trombastenii Glanzmanna, czyli dziedzicznego zaburzenia krzepnięcia krwi. W rasie obserwuje się ponadto przypadki napadów padaczkowych, dlatego warto zapytać hodowcę o zdrowie krewnych szczenięcia.

Jak u innych dużych psów z głęboką klatką piersiową, należy brać pod uwagę ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka. Dzienną porcję warto dzielić na mniejsze posiłki i unikać intensywnego wysiłku bezpośrednio przed karmieniem oraz po nim. W sprawie indywidualnej profilaktyki należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Długość życia otterhounda wynosi zazwyczaj około 10–13 lat. Na kondycję psa wpływają geny, sposób żywienia, prawidłowa masa ciała, aktywność i regularna profilaktyka.

Jak karmić otterhounda?

Dieta powinna być dopasowana do wieku, masy ciała, zdrowia i poziomu ruchu. Dorosły pies regularnie trenujący lub pływający może potrzebować więcej energii niż mniej aktywny przedstawiciel rasy.

Podstawą może być pełnoporcjowa karma sucha lub mokra przeznaczona dla dużych psów. Możliwe jest również prawidłowo zbilansowane żywienie domowe, ale jego skład najlepiej ustalić ze specjalistą.

Porcje trzeba kontrolować na podstawie kondycji ciała, a nie wyłącznie tabeli na opakowaniu. Nadwaga obciąża stawy i utrudnia aktywność. Smakołyki podawane w czasie treningu należy uwzględniać w dziennym bilansie.

Pies powinien mieć stały dostęp do świeżej wody. Ze względu na dużą brodę okolice miski często stają się mokre, dlatego praktyczna może być mata łatwa do umycia.

Otterhound – hodowla i cena szczeniaka

Otterhound należy do najrzadszych ras psów. Jego światowa populacja liczy zaledwie kilkaset osobników, dlatego na szczeniaka można czekać bardzo długo. W Polsce mioty pojawiają się niezwykle rzadko, a zakup często wymaga kontaktu z hodowlą zagraniczną.

Nie ma jednej stałej ceny psa na wydry. Na koszt wpływają kraj pochodzenia, rodowód, badania rodziców, liczebność miotu oraz transport. W przypadku tak rzadkiej rasy najniższa cena nie powinna być najważniejszym kryterium.

Odpowiedzialny hodowca powinien:

• udostępnić wyniki badań rodziców;
• omówić zdrowie psów występujących w rodowodzie;
• dbać o różnorodność genetyczną;
• pokazać warunki wychowania szczeniąt;
• prowadzić rozsądną socjalizację;
• uczciwie przedstawić trudności związane z rasą;
• zainteresować się stylem życia przyszłego opiekuna.

Warto skontaktować się z klubem rasy i poznać dorosłe psy przed podjęciem decyzji. Rzadkość nie powinna być jedynym powodem zakupu.

Dla kogo otterhound będzie odpowiednim psem?

Pies na wydry najlepiej odnajdzie się u aktywnej, cierpliwej osoby, która rozumie zachowanie psów gończych. Opiekun powinien zaakceptować samodzielność, silny węch, donośny głos i naturalnie brudzącą się szatę.

Rasa może być dobrym wyborem dla kogoś, kto:

• mieszka w przestronnym domu;
• ma bezpiecznie ogrodzony teren;
• lubi długie spacery i wyprawy;
• interesuje się tropieniem lub noseworkiem;
• nie oczekuje bezwzględnego posłuszeństwa;
• ma czas na pielęgnację;
• nie przeszkadza mu błoto, woda i sierść w domu.

Otterhound raczej nie sprawdzi się u osoby szukającej łatwego pierwszego psa, cichego pupila do niewielkiego mieszkania albo towarzysza, którego można bez obaw spuszczać ze smyczy w każdym miejscu.

Otterhound – podsumowanie opisu rasy

Nie istnieje jedna liczba, po przekroczeniu której rasa przestaje być uznawana za rzadką. Duże znaczenie ma kraj oraz liczba rejestrowanych w nim szczeniąt. Pies popularny w swojej ojczyźnie może pozostawać praktycznie nieznany w Polsce.

Otterhound to duży, przyjazny i niezwykle rzadki brytyjski pies gończy. Wodoodporna sierść, błony między palcami, mocna budowa i doskonały węch przypominają o jego dawnym przeznaczeniu. Choć polowania na wydry należą do przeszłości, instynkt, wytrzymałość i samodzielność nadal są wyraźnie obecne w charakterze rasy.

Odpowiednio prowadzony pies na wydry może być pogodnym i oddanym członkiem rodziny. Potrzebuje jednak dużej ilości ruchu, pracy węchowej, konsekwentnego szkolenia i regularnej pielęgnacji. Nie jest kanapowcem ani rasą dla każdego.

Osoba, która zaakceptuje jego niezależność, donośny głos i zamiłowanie do wody, zyska niezwykłego towarzysza. Otterhound zachwyca nie tylko wyglądem, ale również historią i temperamentem psa stworzonego do jednego z najbardziej wymagających zadań w świecie dawnych polowań.