Poitevin – opis rasy. Charakter, wygląd i wymagania francuskiego psa gończego

Poitevin to rzadki francuski pies gończy, który zachwyca elegancką sylwetką, szybkością i ogromną wytrzymałością. Został stworzony do wielogodzinnej pracy w sforze, dlatego nie jest typowym psem rodzinnym ani spokojnym kanapowcem. Czy może odnaleźć się poza środowiskiem myśliwskim?

Smukły, długonogi i trójkolorowy poitevin na pierwszy rzut oka może przypominać połączenie foxhounda z chartem. Za jego szlachetnym wyglądem kryje się jednak prawdziwy pies użytkowy – samodzielny, odporny i zawsze gotowy do podążania za interesującym tropem. Przedstawiamy najważniejsze informacje na temat charakteru, wychowania i codziennych potrzeb tej wyjątkowo rzadkiej rasy.

W tym artykule dowiesz się:

• skąd pochodzi poitevin i do czego został wyhodowany;
• jak wygląda pies tej rasy;
• jaki charakter ma poitevin;
• czy można trzymać go w domu lub mieszkaniu;
• ile ruchu potrzebuje francuski pies gończy;
• jak wygląda jego pielęgnacja, żywienie i szkolenie;
• dla kogo poitevin będzie odpowiednim wyborem.

Poitevin – historia i pochodzenie rasy

Poitevin, nazywany dawniej Chien du Haut-Poitou, pochodzi z francuskiego regionu Poitou. Korzeni rasy doszukuje się już pod koniec XVII wieku. Według przekazów markiz François de Larye miał rozpocząć tworzenie sfory dużych psów gończych około 1692 roku, wykorzystując miejscowe psy myśliwskie oraz sprowadzone do Francji psy angielskie.

Wśród przodków poitevina wymienia się między innymi nieistniejące już psy Ceris i Montembœuf, a także dawne francuskie psy gończe, foxhoundy oraz inne rasy wykorzystywane podczas polowań konnych. Współczesny typ rasy kształtował się jednak przede wszystkim w XIX wieku.

Pierwotnym zadaniem poitevinów było tropienie wilków. Psy musiały być szybkie, wytrzymałe i zdolne do wielogodzinnego pościgu prowadzonego przez lasy, zarośla oraz otwarte tereny. Liczyła się nie tylko kondycja, ale również doskonały węch, donośny głos i umiejętność współpracy z innymi psami.

Historia rasy nie należała do najłatwiejszych. Jej liczebność mocno spadła po rewolucji francuskiej, a kolejnym ciosem była epidemia wścieklizny, która w XIX wieku zdziesiątkowała miejscowe sfory. Rasę odbudowano między innymi z wykorzystaniem psów o angielskim pochodzeniu.

W 1957 roku nazwę Chien du Haut-Poitou oficjalnie zastąpiono określeniem poitevin. Obecnie rasa nadal występuje przede wszystkim we Francji i pozostaje związana z tradycyjnymi polowaniami prowadzonymi ze sforą psów.

Poitevin został zaklasyfikowany przez FCI do grupy 6, obejmującej psy gończe i rasy pokrewne, oraz do sekcji dużych psów gończych podlegających próbom pracy.

Jak wygląda pies poitevin?

Poitevin jest dużym, wysokim psem o bardzo lekkiej i eleganckiej sylwetce. Pomimo smukłej budowy nie powinien sprawiać wrażenia delikatnego. Jego ciało jest dobrze umięśnione i przystosowane do szybkiego poruszania się na długich dystansach.

Wysokość dorosłych psów wynosi zazwyczaj:

• od 62 do 72 cm w kłębie w przypadku samców;
• od 60 do 70 cm w kłębie w przypadku suk.

Wzorzec FCI nie określa dokładnej wagi poitevina. Dorosłe psy ważą jednak przeważnie około 30–35 kg. Masa ciała powinna być dopasowana do wzrostu i budowy psa – poitevin nie może być ani zbyt ciężki, ani przesadnie wychudzony.

Głowa jest długa, ale nie nadmiernie wydłużona. Czaszka pozostaje raczej płaska, a kufa jest mocna i lekko wypukła. Duży, szeroki nos ułatwia pracę węchową. Oczy powinny być duże, brązowe i otoczone ciemną obwódką, która nadaje psu charakterystyczne, łagodne spojrzenie.

Uszy poitevina są osadzone dość nisko, cienkie, lekko zawinięte do środka i zwisające wzdłuż głowy. Szyja pozostaje długa, smukła i pozbawiona luźnego podgardla.

Klatka piersiowa jest bardzo głęboka, natomiast grzbiet i lędźwie dobrze umięśnione. Długie, mocne kończyny pozwalają psu poruszać się lekko, swobodnie i szybko. Ogon ma średnią długość i podczas ruchu jest noszony w delikatnym łuku.

Umaszczenie i sierść poitevina

Sierść poitevina jest krótka, gładka i błyszcząca. Dokładnie przylega do ciała, dzięki czemu dobrze podkreśla sportową sylwetkę psa.

Najbardziej charakterystyczne jest umaszczenie trójkolorowe. Najczęściej spotyka się psy o białej podstawie z czarnym czaprakiem lub większymi czarnymi łatami oraz podpalanymi znaczeniami na głowie i tułowiu.

Wzorzec dopuszcza również umaszczenie:

• biało-pomarańczowe;
• trójkolorowe z rozległymi czarnymi łatami;
• wilczaste, spotykane znacznie rzadziej.

Poitevin czarno-biały, pozbawiony podpalanych lub pomarańczowych znaczeń, nie odpowiada wymaganiom wzorca rasy.

Poitevin – charakter i usposobienie

Charakter poitevina jest ściśle związany z jego pierwotnym przeznaczeniem. To pies energiczny, wytrzymały, odważny i mocno skoncentrowany na pracy węchowej. Podczas tropienia potrafi wykazać się dużą samodzielnością, dlatego nie należy oczekiwać od niego bezwzględnego wykonywania każdego polecenia.

Nie oznacza to, że poitevin jest mało inteligentny. Wręcz przeciwnie – szybko analizuje sytuację i potrafi podejmować własne decyzje. Problem może pojawić się wtedy, gdy cel opiekuna nie jest dla psa tak interesujący jak zapach zwierzyny znajdującej się kilkaset metrów dalej.

W stosunku do znanych sobie osób poitevin może być spokojny, przyjazny i przywiązany. Nie jest jednak typem psa, który przez cały dzień będzie domagał się głaskania i odpoczynku na kanapie. Najlepiej czuje się wtedy, gdy ma możliwość ruchu, pracy i kontaktu z innymi psami.

Poiteviny od pokoleń pracowały w dużych sforach. Z tego względu zazwyczaj dobrze komunikują się z przedstawicielami własnego gatunku i mogą źle znosić długotrwałą samotność.

Należy również pamiętać o silnym instynkcie łowieckim. Kot, królik lub uciekający mały pies mogą zostać potraktowane jak potencjalna zdobycz. Wspólne życie z mniejszymi zwierzętami wymaga bardzo wczesnej socjalizacji, odpowiedniego zabezpieczenia przestrzeni i stałego nadzoru.

Czy poitevin nadaje się dla rodziny z dziećmi?

Prawidłowo socjalizowany poitevin nie powinien być agresywny wobec ludzi. Może funkcjonować w rodzinie, która rozumie jego potrzeby i potrafi zapewnić mu odpowiednią ilość aktywności.

Nie jest to jednak rasa stworzona przede wszystkim do towarzystwa. Duży, energiczny pies może przypadkowo przewrócić małe dziecko, szczególnie podczas zabawy lub powitania. Kontakty psa z najmłodszymi zawsze powinny odbywać się pod nadzorem osoby dorosłej.

Dzieci należy nauczyć, aby nie przeszkadzały psu podczas jedzenia, odpoczynku i snu. Sam poitevin powinien natomiast mieć w domu spokojne miejsce, do którego może się wycofać.

W domu z nastolatkami i aktywnymi dorosłymi rasa może odnaleźć się znacznie lepiej niż w rodzinie oczekującej spokojnego, łatwego w prowadzeniu psa.

Czy poitevin nadaje się dla rodziny z dziećmi?

Poitevin jest inteligentny, ale samodzielny. Jego szkolenie wymaga cierpliwości, konsekwencji oraz zrozumienia sposobu działania psów gończych. Nie jest to rasa, która będzie wykonywać wiele powtarzalnych ćwiczeń wyłącznie po to, aby zadowolić właściciela.

Najlepsze rezultaty daje trening oparty na pozytywnym wzmocnieniu. Nagrodą może być jedzenie, zabawa, pochwała lub możliwość dalszego węszenia. Krótkie i urozmaicone sesje będą skuteczniejsze niż długie ćwiczenia wymagające ciągłego powtarzania jednej komendy.

Szczególną uwagę należy poświęcić nauce:

• przywołania;
• spokojnego chodzenia na smyczy;
• rezygnowania z podążania za tropem;
• odpoczynku w domu;
• pozostawania samemu;
• bezpiecznego kontaktu z ludźmi i innymi zwierzętami.

Nawet dobrze wyszkolony poitevin może przestać reagować na przywołanie, gdy podejmie świeży trop. Z tego względu puszczanie psa bez smyczy na niezabezpieczonym terenie wiąże się z dużym ryzykiem ucieczki.

Dobrym rozwiązaniem będzie długa linka treningowa, która pozwoli psu swobodnie eksplorować teren, a jednocześnie zapewni opiekunowi kontrolę.

Ile ruchu potrzebuje poitevin?

Poitevin został wyhodowany do wielogodzinnego pościgu, dlatego krótki spacer wokół osiedla zdecydowanie nie zaspokoi jego potrzeb. To pies dla aktywnych osób, które regularnie spędzają czas poza domem.

Codzienna aktywność powinna obejmować nie tylko marsz lub bieg, ale także możliwość swobodnego węszenia. Dla psa gończego analizowanie zapachów jest równie ważne jak wysiłek fizyczny.

Dobrymi formami aktywności mogą być:

• długie wędrówki po lesie;
• treningi tropienia użytkowego;
• mantrailing;
• nosework;
• bieganie z opiekunem;
• spacery na długiej lince;
• ćwiczenia kondycyjne i terenowe.

Sam ogród nie wystarczy. Nawet duża działka szybko stanie się dla psa przewidywalna, jeżeli opiekun nie będzie organizował mu spacerów, treningów i nowych zadań.

Jeśli masz działkę na Kaszubach, czy Mazurach, duży ogród lub las blisko to jest pies dla Ciebie

Ciekawostka: poitevin jest znany z lekkiego, swobodnego galopu. Jego budowa pozwala mu sprawnie poruszać się zarówno po otwartym terenie, jak i przez gęste zarośla.

Poitevin w mieszkaniu – czy to dobry pomysł?

Teoretycznie każdy pies może mieszkać w lokalu, jeżeli jego potrzeby są odpowiednio zaspokajane. W praktyce poitevin bardzo słabo pasuje do życia w niewielkim mieszkaniu w centrum miasta.

Problemem jest nie tylko jego wielkość. Pies tej rasy potrzebuje przestrzeni, długiej aktywności i częstego kontaktu z naturalnym środowiskiem. Może również używać donośnego głosu, szczególnie gdy się nudzi, ekscytuje lub zostaje sam.

Najlepsze warunki zapewni mu dom położony poza miastem oraz dobrze ogrodzony teren. Ogrodzenie powinno być wysokie i solidne. Pies podążający za zapachem może próbować przeskoczyć płot, podkopać się pod nim albo wykorzystać niedomkniętą bramę.

Nie oznacza to jednak, że poitevin może przez większość czasu przebywać samotnie w kojcu. Jako pies społeczny potrzebuje kontaktu z ludźmi lub innymi psami oraz regularnych zajęć.

Pielęgnacja psa rasy poitevin

Krótka sierść poitevina nie jest trudna w utrzymaniu. Zazwyczaj wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. W okresie intensywniejszego linienia można wykonywać je częściej, aby szybciej usunąć martwe włosy.

Psa należy kąpać jedynie wtedy, gdy jest zabrudzony. Zbyt częste używanie kosmetyków może naruszyć naturalną warstwę ochronną skóry. Po spacerach warto natomiast obejrzeć łapy, pachy i przestrzenie między palcami, zwłaszcza jeżeli pies poruszał się przez wysoką trawę lub gęste zarośla.

Szczególnej kontroli wymagają zwisające uszy. Ograniczony dostęp powietrza może sprzyjać gromadzeniu się wilgoci i zanieczyszczeń. Nieprzyjemny zapach, zaczerwienienie, wydzielina lub częste potrząsanie głową powinny skłonić właściciela do konsultacji z lekarzem weterynarii.

Do podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych należą również:

• regularne skracanie pazurów;
• kontrolowanie opuszek łap;
• szczotkowanie zębów;
• sprawdzanie skóry pod kątem ran, kleszczy i otarć.

Zdrowie i długość życia poitevina

Ze względu na niewielką liczebność rasy brakuje rozbudowanych danych dotyczących jej chorób dziedzicznych. Nie oznacza to jednak, że poitevin jest całkowicie wolny od problemów zdrowotnych.

Jako duży i bardzo aktywny pies może być narażony na urazy kończyn oraz przeciążenia układu ruchu. Aktywność młodego psa należy zwiększać stopniowo, unikając forsownych treningów, długiego biegania po twardym podłożu i wielokrotnego skakania.

Wybierając szczeniaka, warto zapytać hodowcę o stan zdrowia rodziców, przeprowadzone badania oraz przypadki chorób występujących w danej linii. Nie należy ograniczać się wyłącznie do informacji, że rasa jest „naturalnie zdrowa”.

Regularne kontrole weterynaryjne, odpowiednie żywienie, utrzymywanie prawidłowej masy ciała i codzienny ruch mogą pomóc zachować psa w dobrej kondycji przez wiele lat.

W zależności od źródła długość życia poitevina określana jest zazwyczaj na około 10–13 lat. Wiele zależy jednak od genów, warunków utrzymania oraz poziomu opieki.

Jak żywić poitevina?

Sposób żywienia należy dopasować do wieku, masy ciała, zdrowia i poziomu aktywności psa. Poitevin pracujący lub regularnie trenujący będzie potrzebował więcej energii niż przedstawiciel tej samej rasy prowadzący spokojniejszy tryb życia.

Podstawą może być pełnoporcjowa sucha lub mokra karma przeznaczona dla dużych, aktywnych psów. Ważna jest odpowiednia zawartość białka, tłuszczów, witamin i składników mineralnych. Sama wysoka kaloryczność nie świadczy jednak o jakości produktu.

Dzienną porcję najlepiej podzielić na przynajmniej dwa posiłki. Należy również zapewnić psu stały dostęp do świeżej wody i unikać intensywnego wysiłku bezpośrednio po jedzeniu.

Sylwetka poitevina jest z natury szczupła, ale nie powinien być wychudzony. Żebra mogą być łatwo wyczuwalne pod skórą, jednak nie powinny mocno wystawać. Wielkość porcji warto regularnie korygować w zależności od kondycji psa i jego aktualnej aktywności.

Poitevin – hodowla i cena szczeniaka

Poitevin jest rasą bardzo rzadką, szczególnie poza Francją. Liczba dostępnych miotów w Polsce jest niewielka, dlatego znalezienie szczeniaka może wymagać długiego oczekiwania lub kontaktu z zagraniczną hodowlą.

Nie da się wskazać jednej stałej ceny poitevina. Jej wysokość zależy między innymi od kraju pochodzenia, rodowodu, przeznaczenia psa, badań rodziców oraz kosztów transportu. W przypadku tak mało popularnej rasy cena jest często ustalana indywidualnie.

Przed zakupem należy sprawdzić, czy hodowla działa w organizacji uznawanej przez FCI. Dobry hodowca powinien:

• udostępnić dokumentację rodziców szczeniąt;
• opowiedzieć o charakterze i użytkowości swojej linii;
• przedstawić warunki, w których wychowują się psy;
• zadbać o socjalizację szczeniąt;
• uczciwie ocenić, czy rasa pasuje do stylu życia przyszłego właściciela;
• przekazać metrykę, umowę, książeczkę zdrowia lub paszport.

W przypadku poitevina szczególnie istotne jest poznanie charakteru rodziców. Pies może spełniać wymagania wzorca pod względem wyglądu, a jednocześnie mieć bardzo silny instynkt łowiecki i wymagające usposobienie.

Poitevin – podsumowanie opisu rasy

Poitevin to efektowny, rzadki i niezwykle wytrzymały francuski pies gończy. Łączy elegancki wygląd z odwagą, szybkością oraz silnym instynktem łowieckim. Dobrze funkcjonuje w grupie psów, potrzebuje dużej ilości ruchu i nie toleruje długotrwałej nudy.

Przy doświadczonym i aktywnym opiekunie może stać się wiernym towarzyszem wypraw oraz świetnym partnerem do pracy węchowej. Nie będzie jednak odpowiednim wyborem dla każdego. Osoba zainteresowana tą rasą powinna wcześniej uczciwie ocenić, czy jest w stanie zapewnić jej przestrzeń, trening i codzienną aktywność.

Poitevin zachwyca szlachetną sylwetką, ale pod elegancką powierzchownością nadal kryje się prawdziwy pies myśliwski – stworzony do ruchu, tropienia i wytrwałej pracy.